Powered by dTek Net.working
Our news


Back
Η ΦΙΛΙΑ ..ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ
Added : 2014-03-15

Κωνσταντίνα Νικολαΐδη: Η ΦΙΛΙΑ θα είναι πάντα το σπίτι μου!

 

KN 3

 

Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, σε μία σπάνια συνέντευξή της, μας φιλοξένησε στο "Θέατρο Αλκμήνη" και μίλησε στον Σταμάτη Μοσχάκη για τον εαυτό της, το βόλεϊ και το θέατρο. Για τις ανάγκες της συνέντευξης, πραγματοποιήθηκε και φωτογράφηση.

 

 

Η Κωνσταντίνα είναι γεννημένη στις 21 Απριλίου 1986, αγωνίζεται στη θέση της πασαδόρου, στην ομάδα ΓΣ Ηλιούπολης στην Α2 Γυναικών, ενώ προηγουμένως έχει αγωνιστεί στις, Φιλία Ηλιούπολης, Αστέρας Αγίου Δημητρίου, ΑΟ Μαρκόπουλο.

 

 

 

-Κωνσταντίνα καλησπέρα και σε ευχαριστούμε που μας φιλοξενείς στο Θέατρο Αλκμήνη. Καταρχήν, ασχολείσαι μόνο με το βόλεϊ ή γενικά με τον αθλητισμό;

Αθλητισμό κάνω από τα πέντε. Έκανα τένις ,κολύμβηση και ταικ βοντο.

-Και πώς πρόεκυψε το βόλεϊ και έμεινες;

Κοίτα, από αυτά που σου ανέφερα, ήταν όλα ατομικά αθλήματα και ένιωθα (ευτυχώς με οδήγησε σωστά το ένστικτό μου), ότι σαν ιδιοσυγκρασία δεν μπορώ το ατομικό άθλημα και ότι το ομαδικό θα μου έδινε περισσότερα θετικά στοιχειά. Και ευτυχώς, τώρα στα 27 βλέπω ότι όντως έτσι έγινε, δηλαδή το βόλεϊ με διαμόρφωσε παρά πολύ σαν άνθρωπο, όσον αναφορά την συναναστροφή, την κοινωνικότητα, το να μην είσαι αυστηρός με τους άλλους, να συγχωρείς τα λάθη των άλλων, ιδέες που εφάρμοσα και έξω από το γήπεδο. Οπότε από τα πολύ ατομικά αθλήματα και μετά τα δέκα μου, πήγα και ξεκίνησα βόλεϊ.

-Μπορείς να θυμηθείς τα πρώτα σου βήματα σε αυτό το άθλημα?

Έκανα τα πρώτα μου βήματα όταν ήμουν 10 χρονών (στα μίνι), ενώ έπαιζε ήδη η αδελφή μου, ερχόμενη από μια οικογένεια μέσα στο βόλεϊ (σημ. ο πάτερας της Κωνσταντίνας δημιούργησε το 1985 την ομάδα της Φιλίας Ηλιούπολης). Στην αρχή δεν μου άρεσε το βόλεϊ αλλά μου άρεσαν γενικά τα ομαδικά αθλήματα σε αντιδιαστολή με τα ατομικά, με συνέπεια να καταλήξω στο βόλεϊ, το οποίο υπηρετώ μέχρι σήμερα.

-Τι θυμάσαι εντονότερα από τα πρώτα σου χρόνια στο άθλημα, ως κορασίδα και ως νεανίδα;

Την κατάκτηση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Νεανίδων, το 2003, στην διοργάνωση που έλαβε χώρα στην Ηλιούπολη, ως βασική πασαδόρος. Στιγμή με μεγάλη ένταση και συγκίνηση.

-Υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ εσένα και της αδελφή σου, με δεδομένο ότι αγωνιζόσασταν και στην ίδια θέση?

Η αδελφή μου ήταν μεγαλύτερη και πιο έμπειρη, εγώ έπαιζα στην αρχή και ως τεσσάρι. Οι προπονητές με ώθησαν τελικά στην θέση του πασαδόρου και λόγω ύψους. Στην αρχή η αδελφή μου ήταν μεγαλύτερη, καλύτερη και πιο έμπειρη και έπαιζε εκείνη ως βασική. Στην πορεία αντιστράφηκαν οι ρόλοι και έπαιζα εγώ, χωρίς να υπάρχουν παρεξηγήσεις ή ανταγωνισμοί! Όποιο ήταν καλύτερη, έπαιζε!

 

 

KN 1

 

-Αθλητισμός και σπουδές;

Ποτέ δεν μου άρεσε το πολύ διάβασμα, πάντα προτιμούσα να διαβάζω βιβλία εκτός μαθημάτων, τα οποία διάβαζα από ενδιαφέρον και ίσως περισσότερο από τα μαθήματα μου. Ασχολήθηκα όμως με τα ναυτιλιακά, τομέας που σπούδασα και εργάστηκα για ένα περίπου χρόνο, πριν ασχοληθώ με το θέατρο.

-Κωνσταντίνα, πολύς κόσμος δεν ξέρει την περιπέτεια που αντιμετώπισες με την υγεία σου, ενώ βρισκόσουν σε μία πολύ παραγωγική καμπή της ζωής σου. Θα ήθελες να την μοιραστείς μαζί μας;

Βεβαίως. Το 2009, ενώ αγωνιζόμουν στον Αστέρα Αγίου Δημητρίου, διαπίστωσα κάποιες αλλαγές στην υγεία μου: κουραζόμουν αρκετά εύκολα, είχα άσθμα, ταχυπαλμίες και βήχα. Ο γιατρός μου, στην αρχή το απέδωσε σε κρίση άγχους (εγώ ποτέ δεν αγχωνόμουν). Εντατικότερες εξετάσεις τελικά έδειξαν ότι έχω λέμφωμα στον θώρακα, μία ιάσιμη μορφή καρκίνου.

-Πώς το αντιμετώπισες; Άλλαξε η ζωή σου;

Έπρεπε να αρχίσω μία σειρά θεραπειών με χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες. Σταμάτησα τον αθλητισμό για 8 μήνες, ενώ ξεκίνησα και μία αγωγή με κορτιζόνες. Πήρα κιλά ενώ έπεσαν και τα μαλλιά μου.

-Σε κατέβαλε η είδηση της ασθένειάς σου, καθώς και η μετέπειτα θεραπεία σου;

Δεν με τρόμαξε η αναγγελία γιατί γενικά δεν με φοβίζει ο θάνατος. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι ο τύπος του λεμφώματος που μου διαγνώσθηκε ήταν κατά 95% ιάσιμος. Αντιμετωπίζω το γεγονός ως πνευματικό πλούτο, με έκανε ακόμα πιο δυνατή και πλουσιότερη πνευματικά. Δεν κρύβω ότι στην αρχή ήμουν αισιόδοξη αλλά στην πορεία υπήρχαν φορές που καταβλήθηκα σωματικά. Αντιλαμβάνομαι ότι όλα είναι καρμικά, υπάρχει λόγος που συμβαίνουν και από το κάθε τι που έρχεται χωρίς δική μας επίκληση ή παρέμβαση, μαθαίνουμε στην ζωή μας. Εγώ προσωπικά «πλούτισα»!

 

KN 4

 

 

-Επηρεάστηκες από το γεγονός ότι έπρεπε να σταματήσεις τον αθλητισμό για κάποιο διάστημα;

Δεν στο κρύβω, ναι. Οι γονείς μου, μου ανακοίνωσαν και ότι είμαι άρρωστη και ότι πρέπει να σταματήσω τον αθλητισμό! Μέσα στα καλά νέα της ιάσιμης μορφής λεμφώματος που είχα, άκουσα ότι έπρεπε να κόψω το βόλεϊ, τουλάχιστον προσωρινά. Βέβαια εγώ συνέχισα να έχω επαφή με το γήπεδο, με μία προπόνηση την εβδομάδα, για να μην ξεχνιέμαι. Όταν όμως οι θεραπείες ήταν πιο εντατικές, ήταν αδύνατο να συνεχίσω ακόμα και την μία προπόνηση.

-Φίλοι, συγγενείς, «δικά σου» πρόσωπα, ήταν μαζί σου;

Ναι, οι φίλοι και οι συγγενείς ήταν μαζί μου. Δυστυχώς όμως χώρισα από την τότε σχέση μου και στην αρχή ήταν δυσβάσταχτο. Μετά από χρόνια κατάλαβα ότι ήταν καλύτερο που συνέβη έτσι.

-Ας επιστρέψουμε στον χώρο του βόλεϊ. Αγωνίζεσαι σε μια καλή ομάδα, στο πρωτάθλημα της Α2. Έχεις βλέψεις για ακόμα υψηλότερα;

Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν προτάσεις από μεγάλες ομάδες. Δεν είναι ότι προτιμώ να είμαι πρώτη στο χωριό, παρά τελευταία στην πόλη. Αναγνωρίζω όμως ότι είμαι ακόμα μικρή και θέλω αγωνιστικές εμπειρίες, πριν την μετακίνησή μου σε μία μεγάλη ομάδα. Θα ήθελα όμως να σημειώσω ότι σε κάθε συνεργασία, είτε στον χώρο του βόλεϊ είτε στον χώρο του θεάτρου, επιδιώκω την βέλτιστη συνεργασία σε μία υγιή σχέση, μεταξύ αθλήτριας και προπονητή ή μεταξύ σκηνοθέτη και ηθοποιού. Είναι για εμένα η ιδανική «χημεία» πάνω από όλα.

-Πώς είναι φέτος η ομάδα; Είναι στόχος η άνοδος στην Α1;

Ενώ η ομάδα δεν είχε στόχο εξ αρχής την άνοδο, είναι αυτή την στιγμή στην πρώτη θέση. Προσωπικά έχω τον στόχο η ομάδα να κερδίσει την άνοδο στην Α1 κατηγορία. Μένουν ακόμα σημαντικά παιχνίδια, με Λάρισα και ΖΑΟΝ, ομάδες που αναγνωρίζω τις ικανότητές τους.

 

KN 2

 

 

-Αν κάποια στιγμή δεχτείς προσφορά από ομάδα του εξωτερικού, θα εγκατέλειπες την Ελλάδα και το θέατρο;

Με ειλικρίνεια θα σας απαντήσω ότι δεν θα έφευγα. Δεν θα «πούλαγα» μία σοβαρή ερωτική σχέση (όπως αυτή που βιώνω τώρα), ούτε την οικογένεια μου και το θέατρο. Πάνω από όλα είναι για εμένα οι σχέσεις των ανθρώπων. Επίσης δεν θέλω να εγκαταλείψω τους δικούς μου, τους οποίους αγαπώ και θέλω να τους «ζήσω» όσο περισσότερο μπορώ!

-Γενικά ασχολείσαι με την διαιτησία ή εξωγενείς παράγοντες που αισθάνεσαι ότι επηρεάζουν τη δουλειά σου; ΄Η προτιμάς να αναγνωρίζεις τα δικά σου λάθη και να τα διορθώνεις;

Δεν ασχολούμαι με την διαιτησία ούτε τα διαιτητικά λάθη, αφού και οι διαιτητές είναι άνθρωποι και μπορεί να κάνουν λάθη. Προσπαθώ όμως να κοιτάζω τα δικά μου λάθη και να τα διορθώνω. Προσπαθώ!

-Στην φωτογράφηση, φάνηκαν και κάποια από τα tattoo σου. Σε εκφράζουν;

Φυσικά και ναι, ειδικά το "Vitam impendere vero" : "Aαφιέρωσε τη ζωή σου στην αλήθεια".

-Και κάτι τελευταίο: Υπάρχει κάτι που θέλεις να βάλεις ως επιμύθιο, σχετικά με εσένα, το βόλεϊ και τον αθλητισμό;

Ναι, ότι όσα μου έχει δώσει ο αθλητισμός και το βόλεϊ, ήταν μέσω της Φιλίας και του πατέρα μου και αυτή η ομάδα και το ήθος της, θα είναι πάντα στην ψυχή μου χωρίς να ξεχνώ τις στιγμές που μου χάρισε.

Ακολουθεί, σε επόμενο άρθρο, η συνέχεια της ενδιαφέρουσας συνέντευξης της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη.


Σε αυτήν, η Κωνσταντίνα μας αποκαλύπτεται σε σχέση με την άλλη της μεγάλη αγάπη, το θέατρο και τη σκηνοθεσία, καθώς και την φιλανθρωπική της δράση.

 

 

*Η φωτογράφηση έγινε από τον George Chinas

more photos